Witam.
Zamierzam złożyć skargę do Prokuratora Generalnego na Prokuratora Rejonowego.
Będę żądać między innymi przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego, wznowienia dochodzenia, kontroli dotychczasowych spraw, w szczególności tych, które zostały przez Prokuratora Rejonowego umorzone. Odsunięcia go od prowadzonej obecnie sprawy i przeniesienia jej do innej Prokuratury.
Istnieje także wysokie prawdopodobieństwo kumoterstwa i przyjmowania korzyści majątkowych przez w/w Prokuratora.
Zarzutów jest wiele. Dowodów p-wko niemu również.

I tu pojawiają się pytania:

1. czy wniesienie skargi ma sens? Mam na myśli obecnie obowiązującą ustawę o post. dyscyplinarnym. Wiadomo przecież, że w sądzie dyscyplinarnym nie zasiadają sędziowie, lecz prokuratorzy.
2. czy osoba składająca taką skargę może być pociągnięta do odpowiedzialności (a jeżeli tak, to jakiej?), w przypadku uznania bezzasadności skargi?
3. czy w przypadku uznania bezzasadności skargi, w/w Prokurator nadal będzie prowadził sprawę?

Będę wdzięczna za wszelkie uwagi i wskazówki.
Pozdrawiam.
Baśka.

Art. 54.
1. Prokurator nie może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej bez zezwolenia
sądu dyscyplinarnego ani zatrzymany bez zgody przełożonego dyscyplinarnego.
Nie dotyczy to zatrzymania na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa.
Do wydania zezwolenia na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności
karnej wolno przedsięwziąć tylko czynności niecierpiące zwłoki, zawiadamiając
o tym niezwłocznie prokuratora przełożonego.
2. Do czasu rozstrzygnięcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do
odpowiedzialności karnej sąd dyscyplinarny może polecić niezwłoczne zwolnienie
prokuratora zatrzymanego na gorącym uczynku.
3. Wniosek o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej,
jeżeli nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez
adwokata albo radcę prawnego będącego pełnomocnikiem.
4. Jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności
karnej nie odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego określonym w
Kodeksie postępowania karnego, przewodniczący sądu dyscyplinarnego odmawia
jego przyjęcia. Na zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku przysługuje
zażalenie do sądu dyscyplinarnego w terminie siedmiu dni od daty jego doręczenia.
5. Uchwałę zezwalającą na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej
wydaje się, jeżeli zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia
przez niego przestępstwa. Sąd dyscyplinarny rozpoznaje wniosek na posiedzeniu,
w terminie czternastu dni od daty jego otrzymania, z zastrzeżeniem ust. 6.
6. Jeżeli prokurator został zatrzymany, a składając wniosek o zezwolenie na pociągnięcie
go do odpowiedzialności karnej za popełnienie zbrodni lub występku
umyślnego, zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi
co najmniej 8 lat, prokurator wnosi jednocześnie o zezwolenie na tymczasowe
aresztowanie prokuratora, sąd dyscyplinarny rozpoznaje ten wniosek w
terminie 24 godzin od chwili jego wpłynięcia. Na posiedzenie sądu dyscyplinarnego
prokuratora doprowadza organ, który dokonał jego zatrzymania.
7. Sąd dyscyplinarny orzeka wyłącznie na podstawie treści wniosku i dowodów załączonych
przez wnioskodawcę. Sąd dyscyplinarny może wezwać prokuratora,
którego wniosek dotyczy, do złożenia pisemnego oświadczenia lub do osobistego
stawiennictwa celem odebrania od niego ustnego oświadczenia.
8. Jeżeli prokurator składając wniosek o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora
do odpowiedzialności karnej wnosi jednocześnie o zezwolenie na jego tymczasowe
aresztowanie, uchwała zezwalająca na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności
karnej obejmuje również zezwolenie na zatrzymanie prokuratora i
zastosowanie tymczasowego aresztowania, chyba że sąd dyscyplinarny postanowi
inaczej.
9. Prokurator, którego dotyczy postępowanie, ma prawo wglądu do dokumentów,
które zostały załączone do wniosku, chyba że prokurator, kierując wniosek do
sądu dyscyplinarnego zastrzegł, że dokumenty te lub ich część nie mogą być
udostępnione z uwagi na dobro postępowania przygotowawczego.
10. W przypadku, o którym mowa w ust. 9, przewodniczący sądu dyscyplinarnego
odmawia prokuratorowi wglądu do dokumentów w zakresie złożonego zastrzeżenia
przez prokuratora kierującego wniosek.
11. Sąd dyscyplinarny podejmuje uchwałę większością głosów. Uchwała zawiera
rozstrzygnięcie w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności
karnej wraz z uzasadnieniem.
12. Uchwałę doręcza się niezwłocznie wnioskodawcy, prokuratorowi, którego wniosek
dotyczy i rzecznikowi dyscyplinarnemu.
13. Za wykroczenie prokurator odpowiada tylko dyscyplinarnie.

Art. 66.
1. Prokurator odpowiada dyscyplinarnie za przewinienia służbowe, w tym za
oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa i uchybienia godności urzędu prokuratorskiego.
1a. Prokurator odpowiada dyscyplinarnie także za swoje postępowanie przed objęciem
stanowiska, jeżeli uchybił godności piastowanego wówczas urzędu państwowego
lub okazał się niegodnym urzędu prokuratorskiego.
2. Za nadużycie wolności słowa przy wykonywaniu obowiązków służbowych, stanowiące
ściganą z oskarżenia prywatnego zniewagę strony, jej pełnomocnika
lub obrońcy, kuratora, świadka, biegłego lub tłumacza, prokurator odpowiada
tylko dyscyplinarnie.

Art. 68.
1. Po upływie trzech lat od chwili czynu nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego,
a w razie wszczęcia ulega ono umorzeniu.
2. Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne
nie może nastąpić wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach Kodeksu
karnego.
3. W razie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przed upływem terminu, o
którym mowa w ust. 1, przedawnienie następuje z upływem pięciu lat od chwili
popełnienia czynu.

Art. 70.
1. W sprawach dyscyplinarnych orzekają sądy dyscyplinarne:
1) dla prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury działające
przy Prokuratorze Generalnym:
a) w pierwszej instancji – Sąd Dyscyplinarny,
w drugiej instancji – Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny;
2) dla prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury – Sąd
Dyscyplinarny w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej.
1a. Sądy dyscyplinarne są ponadto właściwe do orzekania w sprawach, o których
mowa w art. 8 ust. 7a oraz w art. 54–54b.
2. Sądy dyscyplinarne, o których mowa w ust. 1 pkt 1, ze swego grona wybierają
przewodniczących i zastępców przewodniczących sądów dyscyplinarnych. Kadencja
sądu dyscyplinarnego trwa cztery lata.
3. Przewodniczącego, zastępcę przewodniczącego i czternastu członków Sądu
Dyscyplinarnego w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej powołuje, na okres czterech
lat, Prokurator Generalny w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej
spośród kandydatów wybranych przez prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych
prokuratury.
4. Członkowie sądów dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają
tylko ustawom.

Art. 73.
1. Sąd Dyscyplinarny orzeka w składzie trzech członków, a Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny
w składzie pięciu członków.
2. Sąd Dyscyplinarny w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej orzeka w pierwszej instancji
w składzie trzech członków, a w drugiej instancji w składzie pięciu
członków. W składzie orzekającym w drugiej instancji nie może brać udziału
członek Sądu Dyscyplinarnego, który brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia.
3. Skład orzekający wyznacza przewodniczący albo zastępca przewodniczącego
sądu dyscyplinarnego.

Art. 74.
1. Rzecznika dyscyplinarnego wyznacza spośród prokuratorów Prokurator Generalny.
2. Rzecznik dyscyplinarny jest związany wskazaniami organu, który go wyznaczył.

Art. 75.
Obwiniony może ustanowić obrońcę tylko spośród prokuratorów lub adwokatów.

Art. 76.
1. Postępowanie dyscyplinarne toczy się z wyłączeniem jawności. Na rozprawie
mogą być obecni prokuratorzy i asesorzy pełniący czynności prokuratorskie.
2. Orzeczenie dyscyplinarne można podać do wiadomości publicznej po jego uprawomocnieniu
się, na podstawie uchwały sądu dyscyplinarnego.
3. Protokolantem może być prokurator lub asesor wyznaczony przez przewodniczącego
sądu dyscyplinarnego.

Art. 77.
1. Rzecznik dyscyplinarny składa wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego
na żądanie przełożonych dyscyplinarnych, po wstępnym wyjaśnieniu oko©
liczności koniecznych do ustalenia znamion przewinienia oraz złożeniu wyjaśnień
przez obwinionego, chyba że złożenie tych wyjaśnień nie jest możliwe.
1a. W celu ograniczenia kręgu osób podejrzanych o popełnienie przewinienia zawierającego
znamiona przestępstwa ujawnienia informacji z postępowania karnego
stanowiących tajemnicę państwową, rzecznik dyscyplinarny, w trakcie wstępnego
wyjaśniania okoliczności, o których mowa w ust. 1, może polecić biegłemu
zastosowanie wobec prokuratora mającego dostęp do tych informacji, za jego
zgodą, środków technicznych mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji
organizmu tej osoby.
1b. W razie wyrażenia zgody przez prokuratora, do zastosowania środków, o których
mowa w ust. 1a, wymagana jest zgoda Prokuratora Generalnego.
2. W toku postępowania przed sądem dyscyplinarnym rzecznik dyscyplinarny pełni
funkcję oskarżyciela oraz wnosi i popiera środki odwoławcze.

Art. 78.
1. Po otrzymaniu wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przewodniczący
sądu dyscyplinarnego wyznacza termin rozprawy i zawiadamia o nim
rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego oraz obrońcę, a w razie potrzeby wzywa
świadków i biegłych.
2. Postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji powinno być zakończone w
terminie jednego miesiąca od daty wpływu wniosku.
3. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego
lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.

Art. 79.
Jeżeli w toku rozprawy ujawni się inne przewinienie oprócz objętego wnioskiem o
wszczęcie postępowania, sąd dyscyplinarny może wydać co do tego przewinienia
orzeczenie tylko za zgodą rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego lub jego obrońcy;
w razie braku zgody przełożony dyscyplinarny może żądać złożenia odrębnego
wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.

Art. 80.
W razie rozwiązania stosunku służbowego prokuratora w toku postępowania dyscyplinarnego,
postępowanie toczy się nadal.

Art. 81.
1. Jeżeli przewinienie zawiera znamiona przestępstwa, sąd dyscyplinarny wydaje
zezwolenie, o którym mowa w art. 54 ust. 1, co nie wstrzymuje biegu postępowania
dyscyplinarnego.
2. Po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego przeciwko prokuratorowi
sąd lub prokurator przesyła akta sprawy właściwemu sądowi dyscyplinarnemu.

Art. 82.
1. Uzasadnienie orzeczenia sądu dyscyplinarnego sporządza się na piśmie w terminie
siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia.
2. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się rzecznikowi dyscyplinarnemu i
obwinionemu.

Art. 84.
Koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi Skarb Państwa.

Art. 88.
1. Prokurator Generalny może wglądać w czynności sądów dyscyplinarnych, zwracać
uwagę na stwierdzone uchybienia, żądać wyjaśnień oraz usunięcia skutków
uchybienia; czynności te nie mogą wkraczać w dziedzinę, w której członkowie
sądów dyscyplinarnych są niezawiśli.
2. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przysługują również Naczelnemu Prokuratorowi
Wojskowemu w odniesieniu do Sądu Dyscyplinarnego w Naczelnej
Prokuraturze Wojskowej.

Art. 89.
W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie:
1) do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu
postępowania karnego;
2) do rozpoznania kasacji, o której mowa w art. 83 ust. 2, stosuje się odpowiednio
przepisy Kodeksu postępowania karnego o kasacji, z wyłączeniem
art. 521, art. 524, art. 526 § 2 oraz art. 530 § 2 i 3.

niestety często załatwienie sprawy wygląda tak, że trafia ona najpierw do właściwej miejscowo prokuratury apelacyjnej, stąd do właściwej miejscowo prokuratury okręgowej a na koniec do prokuratora rejonowego nadzorującego bezpośrednio prokuratora, którego dotyczy skarga celem "załatwienia sprawy" ( czytaj: tzw. "uwalenia" bo który prokurator rejonowy przyzna się, że jego podwładny się delikatnie mówiąc "nie popisał się"...)
cóż-nasze polskie "piekiełko" ale życzę mimo wszystko aby w Pani przypadku tak nie było...

to mówiąc kolokwialnie - "mam przechlapane".

Dziękuję za odpowiedzi.
Nie muszę pisać, że sprawa jest trudna. Część "działań" prokurator podjął, kiedy był jeszcze asesorem. Kilka miesięcy temu został prokuratorem. Ktoś musiał go przed mianowaniem pozytywnie zaopinować. Sądzę, że jego opiekunem był szef Prokuratury Rejonowej. Jeżeli sprawa w efekcie trafi do Prokuratury Rejonowej, to mówiąc kolokwialnie - "mam przechlapane". Nie sądzę, żeby którykolwiek opiekun, przyznał, że popelnił błąd...
Największe obawy wywołuje we mnie perspektywa uznania skargi za bezzasadą i oddalenia jej. Myślę, że poczucie bezkarności i "władzy" osiągnęłoby u p. Prokuratora swoje apogeum.


Mam do Państwa jeszcze jedno pytanie:
Czy na czas rozpoznania sprawy prokurator będzie zawieszony w obowiązkach? Co w tym czasie stanie się z jeszcze jednym dochodzeniem, które jest w toku? Zostanie zawieszone, czy przejmie je inny prokurator?

I - czy w związku z zaistnieniem możliwości uznania skargi za bezzasadną i związanych z tym skutków - składać skargę?

1) Nie ma podstaw do zawieszenie do czasu rozpoznania sprawy;

2) Będzie prowadzone.

Będzie prowadzone przez prokuratora, którego dotyczy skarga?

Będzie prowadzone przez prokuratora, którego dotyczy skarga?