jeżeli minie okres próby i kolejne 6 miesięcy i w tym czasie Sąd nie zarządzi wykonanie kary to karę taką uznaje się za odbytą - art 82 kk
czy okres próby wynika z zawieszenie kary czy z przedterminowego warunkowego zwolnienia?)
jeżeli z warunkowego zwolnienia to, jeżeli jest tak jak napisałeś że te 3 wyroki podlegają łączeniu, tzn spełnione są warunkui z art. 85 kk to ten wyrok z w którym w grudniu minął okres próbyzostanie zaliczony w całości ( a nie tylko realny okres pozbawienia wolności w tej sprawie), ale pod warunkiem że do 15 czerwca br nie zostanie odwołane warunkowe zwolnienie. także dla Ciebie korzystniej byłoby gdyby wyrok łaczny zapadł po 15 czerwca br.

??????

3 wyroki podlegają pod wyrok łączny, okres próby jednego z nich skonczył się 15 grudnia ale kara za ten wyrok może zostać odwieszona z powodu popełniena takiego samego przestępstwa. Czy można ten wyrok również objąć wyrokiem łącznym?

Art. 76. § 1. Skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby.
§ 2. Jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę lub środek karny, zatarcie skazania nie może nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem ich wykonania; nie dotyczy to środka karnego wymienionego w art. 39 pkt 5.

Art. 115. § 1. Czynem zabronionym jest zachowanie o znamionach określonych w ustawie karnej.
§ 2. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
§ 3. Przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne.
§ 4. Korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego.
§ 5. Mieniem znacznej wartości jest mienie, którego wartość w chwili popełnienia czynu zabronionego przekracza dwustukrotną wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia.
§ 6. Mieniem wielkiej wartości jest mienie, którego wartość w chwili popełnienia czynu zabronionego przekracza tysiąckrotną wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia.
§ 7. Przepisy § 5 i 6 stosuje się do określenia „znaczna szkoda" oraz „szkoda w wielkich rozmiarach".
§ 8. Najniższym wynagrodzeniem jest najniższe wynagrodzenie pracowników określone na podstawie Kodeksu pracy.
§ 9. Rzeczą ruchomą lub przedmiotem jest także polski albo obcy pieniądz lub inny środek płatniczy oraz dokument uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej albo zawierający obowiązek wypłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach albo stwierdzenie uczestnictwa w spółce.
§ 10. Młodocianym jest sprawca, który w chwili popełnienia czynu zabronionego nie ukończył 21 lat i w czasie orzekania w pierwszej instancji 24 lat.
§ 11. Osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu.
§ 12. Groźbą bezprawną jest zarówno groźba, o której mowa w art. 190, jak i groźba spowodowania postępowania karnego lub rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej; nie stanowi groźby zapowiedź spowodowania postępowania karnego, jeżeli ma ona jedynie na celu ochronę prawa naruszonego przestępstwem.
§ 13. Funkcjonariuszem publicznym jest:
1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej,
2) poseł, senator, radny,
2a) poseł do Parlamentu Europejskiego,
3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy,
4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych,
5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe,
6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej,
7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej,
8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową.
§ 14. Dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.
§ 15. W rozumieniu tego kodeksu za statek wodny uważa się także stałą platformę umieszczoną na szelfie kontynentalnym.
§ 16. Stan nietrzeźwości w rozumieniu tego kodeksu zachodzi, gdy:
1) zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub
2) zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.
§ 17. Żołnierzem jest osoba pełniąca czynną służbę wojskową.
§ 18. Rozkazem jest polecenie określonego działania lub zaniechania wydane służbowo żołnierzowi przez przełożonego lub uprawnionego żołnierza starszego stopniem.
§ 19. Osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową.
§ 20. Przestępstwem o charakterze terrorystycznym jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 5 lat, popełniony w celu:
1) poważnego zastraszenia wielu osób,
2) zmuszenia organu władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa albo organu organizacji międzynarodowej do podjęcia lub zaniechania określonych czynności,
3) wywołania poważnych zakłóceń w ustroju lub gospodarce Rzeczypospolitej Polskiej, innego państwa lub organizacji międzynarodowej - a także groźba popełnienia takiego czynu.
§ 21. Występkiem o charakterze chuligańskim jest występek polegający na umyślnym zamachu na zdrowie, na wolność, na cześć lub nietykalność cielesną, na bezpieczeństwo powszechne, na działalność instytucji państwowych lub samorządu terytorialnego, na porządek publiczny, albo na umyślnym niszczeniu, uszkodzeniu lub czynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy, jeżeli sprawca działa publicznie i bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego.

Art. 163.
§ 1. W sprawach związanych z wykonaniem orzeczenia o warunkowym zwolnieniu oraz w sprawie odwołania warunkowego zwolnienia właściwy jest sąd penitencjarny, który udzielił zwolnienia, a jeżeli zwolniony pozostaje pod dozorem -sąd penitencjarny, w którego okręgu dozór jest wykonywany.
§ 2. Sąd penitencjarny może, w granicach przewidzianych w art. 80 § 1 i 2 Kodeksu karnego, zmienić okres próby. Sąd może również w okresie próby ustanawiać, rozszerzać lub zmieniać obowiązki wymienione w art. 72 § 1 Kodeksu karnego albo od wykonania nałożonych obowiązków zwolnić, jak również oddać skazanego pod dozór lub od dozoru zwolnić.
§ 3. (uchylony).
§ 4. W okresie próby kurator sądowy, osoba, stowarzyszenie, organizacja lub instytucja, pod której dozór oddano zwolnionego, informuje sąd o jego zachowaniu, w szczególności o tym, czy wykonuje on nałożone obowiązki i przestrzega porządku prawnego.

Uchwała SN z 2000-11-20 I KZP 34/00

Jeżeli prawomocne skazanie za podobne przestępstwo umyślne nastąpiło w okresie próby określonej wyrokiem, który został objęty wyrokiem łącznym, przed wydaniem tego wyroku, należy zarządzić na podstawie art. 75 § 1 k.k. wykonanie kary orzeczonej w wyroku wchodzącym w skład wyroku łącznego.

Uchwała Sądu Najwyższego I KZP 27/07

Użyte w art. 71 § 2 zd. 2 k.k. sformułowanie "kara pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności ulega skróceniu o okres odpowiadający liczbie uiszczonych stawek dziennych z zaokrągleniem do pełnego dnia" oznacza, że w razie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności ulega ona skróceniu o liczbę dni równą liczbie uiszczonych stawek dziennych grzywny orzeczonej na podstawie art. 71 § 1 k.k.

Art. 98. § 1. Uzasadnienie postanowienia sporządza się na piśmie wraz z samym postanowieniem.
§ 2. W sprawie zawiłej lub z innych ważnych przyczyn można odroczyć sporządzenie uzasadnienia postanowienia na czas do 7 dni.
§ 3. Nie wymaga uzasadnienia dopuszczenie dowodu, jak również uwzględnienie wniosku, któremu inna strona nie sprzeciwiła się, chyba że orzeczenie podlega zaskarżeniu.

Art. 100. § 1. Orzeczenie lub zarządzenie wydane na rozprawie ogłasza się ustnie.
§ 2. Orzeczenie lub zarządzenie wydane poza rozprawą należy doręczyć prokuratorowi, a także stronie i osobie nie będącej stroną, którym przysługuje środek zaskarżenia, jeżeli nie brali oni udziału w posiedzeniu lub nie byli obecni przy ogłoszeniu; w innych wypadkach o treści orzeczenia lub zarządzenia należy powiadomić strony.
§ 3. Wyrok zapadły na posiedzeniu oraz postanowienie z uzasadnieniem w wypadku wskazanym w art. 98 § 2 doręcza się stronom.
§ 4. Jeżeli ustawa nie zwalnia od równoczesnego sporządzenia uzasadnienia, orzeczenie doręcza się lub ogłasza wraz z uzasadnieniem; w wypadku określonym w art. 98 § 2 po ogłoszeniu postanowienia podaje się ustnie najważniejsze powody rozstrzygnięcia.
§ 5. Jeżeli sprawę rozpoznano z wyłączeniem jawności ze względu na ważny interes państwa, zamiast uzasadnienia doręcza się zawiadomienie, że uzasadnienie zostało sporządzone.
§ 6. Po ogłoszeniu lub przy doręczeniu orzeczenia należy pouczyć uczestników postępowania o przysługującym im prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia lub o tym, że orzeczenie nie podlega zaskarżeniu. Oskarżonego, o którym mowa w art. 335 lub 387, należy także pouczyć o treści art. 443 w związku z art. 434 § 3.

Art. 460. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty ogłoszenia postanowienia, a jeżeli ustawa nakazuje doręczenie postanowienia - od daty doręczenia. Dotyczy to również zażalenia na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów lub opłat zawarte w wyroku; jeżeli jednak odwołujący się złoży wniosek o sporządzenie na piśmie oraz doręczenie uzasadnienia wyroku, zażalenie można wnieść w terminie przewidzianym do wniesienia apelacji.

Art. 131. § 1. Wezwania, zawiadomienia oraz inne pisma, od których daty doręczenia biegną terminy, doręcza się przez pocztę lub inny uprawniony podmiot zajmujący się doręczaniem korespondencji albo pracownika organu wysyłającego, a w razie niezbędnej konieczności - przez Policję .
§ 2. Jeżeli w sprawie ustalono tylu pokrzywdzonych, że ich indywidualne zawiadomienie o przysługujących im uprawnieniach spowodowałoby poważne utrudnienie w prowadzeniu postępowania, zawiadamia się ich poprzez ogłoszenie w prasie, radiu lub telewizji.
§ 3. Jeżeli istnieje obowiązek doręczenia postanowienia, przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Należy jednak zawsze doręczyć je temu pokrzywdzonemu, który w zawitym terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o to się zwróci.

AKz1 1337/03 - Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 18 lutego 2004r.

Teza:

Samo wyrażenie zamiaru wniesienia środka odwoławczego nie może być poczytane za „już" wniesienie takiego środka.

Postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 18 lutego 2004 r. sygn. akt AKz1 1337/03
Skład orzekający: SSA Kazimierz Klugiewicz


Teza:

Samo wyrażenie zamiaru wniesienia środka odwoławczego nie może być poczytane za „już" wniesienie takiego środka.

Z uzasadnienia

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odmówił skazanemu udzielenia przerwy w wykonaniu kary" pozbawienia wolności. Skazany S. B. był obecny na posiedzeniu Sądu I instancji, zostało mu głoszone postanowienie i pouczono „ o trybie i terminie zaskarżenia w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia".
W dniu 28.11.2003 r. skazany zwrócił się do Sądu Okręgowego o nadesłanie mu odpisu orzeczenia wraz z jego uzasadnieniem "celem złożenia zażalenia". Odpis postanowienia z dnia 27.11.2004 r. zastał skazanemu doręczony w dniu 11.12.2003 r., a w dniu 12.12.2004 r. nadał on zażalenie do Sądu Apelacyjnego.
Już chociażby z powyższego zestawienia wynika, że skazany zażalenie złożył po upływie 7 dniowego terminu zawitego przewidzianego do wnoszenia zażaleń (art.460 k.p.k., art. 122 § 2 k.p.k. wzw. z art. 1 § 2 k.k.w.).
Prośba skazanego z dnia 28.11.2003 r. o doręczenie mu odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem w niczym nie zmieniła jego sytuacji procesowej, albowiem 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia w dalszym ciągu biegł od dnia ogłoszenia postanowienia, tj. od dnia 27.11.2003 r. i upływał z dniem 4.12.2003 r. Zgodnie bowiem z przepisem art. 460 k.p.k. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty ogłoszenia postanowienia, a jedynie w przypadku gdy ustawa nakazuje doręczenie postanowienia - od daty jego doręczenia. W omawianym zaś przypadku ustawa nie nakazywała doręczenia z urzędu skazanemu odpisu postanowienia i wniosek skazanego z dnia 28.11.2003 r. absolutnie nie mógł „przedłużyć" terminu do wniesienia zażalenia .Oczywiście inaczej przedstawiałaby się sytuacja gdyby skazany nie brał udziału w posiedzeniu Sądu i nie był obecny przy ogłoszeniu postanowienia (zob. art. 100 § 2 k.p.k.).
Wprawdzie zgodnie z przepisami art.118 k.p.k. znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia, a niewłaściwe oznaczenie czynności procesowej, a zwłaszcza środka zaskarżenia, nie pozbawia czynności znaczenia prawnego, to jednak w omawianej sprawie żadną miarą wniosku skazanego z dnia 28.11.2003 r. nie sposób uznać za środek odwoławczy. Z treści tego pisma wynika bowiem jedynie to, że skazany ma zamiar złożyć w" przyszłości" zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 27.11.2003 r. W piśmie tym skazany nie podniósł jakichkolwiek zarzutów pod adresem orzeczenia Sądu I instancji, które miałoby być przedmiotem kontroli odwoławczej. Samo przecież wyrażenie zamiaru wniesienia środka odwoławczego nie może być poczytane za „już" wniesienie takiego środka. Przez analogię należy chociażby odwołać się do licznych wniosków stron o nadesłanie odpisów wyroków wraz z ich pisemnymi uzasadnieniami „w celu wniesienia apelacji", a po ich otrzymaniu takich apelacji nie wywodzą. W takich też przypadkach Sądy nie rozpoznają przecież owych wniosków jako apelacji (jeżeli oczywiście nic innego z nich nie wynika).
Faktyczne zażalenie - będące realizacją wyrażonego wcześniej zamiaru - skazany S. B. złożył dopiero w dniu 12.12.2003 r., a więc po terminie i w tej sytuacji Prezes Sądu I instancji w myśl przepisu art. 429 § 1 k.p.k. winien był odmówić jego przyjęcia. Przestrzeganie bowiem terminów do wniesienia środków odwoławczych jest motywowane względami gwarancyjnymi - upływ terminu do odwołania skutkuje prawomocnością orzeczenia, które ma zasadnicze znaczenie dla pewności obrotu prawnego. Gdyby terminów tych nie przestrzegać, nikt nigdy nie mógłby być pewien, czy w przyszłości nie zostaną zniweczone skutki orzeczenia uznanego za prawomocne.
W takich też przypadkach ustawodawca postanowił, że czynność procesowa dokonana po upływie terminu zawitego jest bezskuteczna (art. 122 § 1 k.p.k.).
Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny - w myśl przepisu art.430 § 1 k.p.k. - zażalenie skazanego S. B. pozostawił bez rozpoznania jako,że zostało ono wniesione po upływie 7-dniowego terminu zawitego.

Zagadnienie dotyczy dwóch instytucji prawnych. Po pierwsze Sąd nie może zarządzić kary, jeśli od zakończenia okresu próby upłynie 6 miesięcy tzn. jeśli okres próby upływa 15 grudnia to Sąd najpóźniej w dniu 15 czerwca następnego roku może wydać postanowienie o zarządzeniu wykonania kary. Postanowienie to musi się uprawomocnić w tym okresie.

Druga rzecz to kwestia wyroku łącznego. Wyrok łączny może być wydany jedynie w odniesieniu do czynów, które zostały popełnione przed wydaniem pierwszego choćby nieprawomocnego orzeczenia. Jeśli zatem ma Pan dwa wyroki, z czego jeden został popełniony w okresie próby, po wydaniu wyroku, to kary nie podlegają łączeniu i ich odbycie następuje jedna po drugiej. Wydanie wyroku łącznego jest w takiej sytuacji niedopuszczalne.

Zagadnienie dotyczy dwóch instytucji prawnych. Po pierwsze Sąd nie może zarządzić kary, jeśli od zakończenia okresu próby upłynie 6 miesięcy tzn. jeśli okres próby upływa 15 grudnia to Sąd najpóźniej w dniu 15 czerwca następnego roku może wydać postanowienie o zarządzeniu wykonania kary. Postanowienie to musi się uprawomocnić w tym okresie.

Druga rzecz to kwestia wyroku łącznego. Wyrok łączny może być wydany jedynie w odniesieniu do czynów, które zostały popełnione przed wydaniem pierwszego choćby nieprawomocnego orzeczenia. Jeśli zatem ma Pan dwa wyroki, z czego jeden został popełniony w okresie próby, po wydaniu wyroku, to kary nie podlegają łączeniu i ich odbycie następuje jedna po drugiej. Wydanie wyroku łącznego jest w takiej sytuacji niedopuszczalne.