W szczególności statek handlowy jest przeznaczony do przewozu ładunku lub pasażerów, rybołówstwa morskiego lub pozyskiwania innych zasobów morza, holowania, ratownictwa morskiego, wydobywania mienia zatopionego w morzu, pozyskiwania zasobów mineralnych dna morza oraz zasobów znajdującego się pod nim wnętrza Ziemi. Według tych kryteriów określa się czy statek jest statkiem handlowym czy też nie.

TYTUŁ II

STATEK MORSKI

DZIAŁ l

Polska przynależność statku

Art. 9.§ 1. Żeglugę pod polską banderą może uprawiać tylko statek o
polskiej przynależności.

§ 2. (uchylony).

§ 3. Terenowy organ administracji morskiej, na
którego obszarze działania znajduje się port rozpoczęcia podróży, może w
uzasadnionych przypadkach zezwolić na wykonywanie przez czas oznaczony stałego
przewozu między portami polskimi przez statek podnoszący banderę państwa innego
niż państwo członkowskie Unii Europejskiej.

Art. 10. § 1. Statkiem o polskiej przynależności jest:

1) statek stanowiący polską własność, o którym mowa w
art. 73 § 1 i 2,

2) statek uważany za stanowiący polską własność, o którym
mowa w art. 73 § 3,

2a) statek niestanowiący polskiej własności, który uzyskał
polską przynależność zgodnie z rozporządzeniem nr 613/91 (EWG) z dnia 4 marca
1991 r. w sprawie transferu statków z jednego rejestru do drugiego wewnątrz
Wspólnoty (Dz. Urz. WE L 68 z 15.03.1991 r., z późn. zm.).

3) statek niestanowiący polskiej własności, który czasowo
uzyskał polską przynależność, o którym mowa w art. 13 § 1.

§ 2. Przepisy niniejszego działu dotyczące statku
stanowiącego polską własność stosuje się do statków uważanych za stanowiące
polską własność.

Art. 11. § 1. Statek o polskiej przynależności jest obowiązany podnosić
polską banderę.

§ 2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej
może, w drodze rozporządzenia, zwolnić niektóre rodzaje statków o polskiej
przynależności z obowiązku podnoszenia bandery. Zwolnienie nie może dotyczyć
statków uprawiających żeglugę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 12. § 1. Statek o polskiej przynależności oznacza się nazwą na
dziobie, z każdej burty i na rufie. Pod nazwą na rufie powinna być uwidoczniona
nazwa portu macierzystego statku.

§ 2. Właściciel nadaje statkowi nazwę i wskazuje port
morski jako port macierzysty statku. Nazwa podlega zatwierdzeniu przez
dyrektora urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego statku, w drodze
decyzji administracyjnej, z zastrzeżeniem § 2a.

§ 2a. Nazwa statku morskiego używanego wyłącznie do
celów sportowych lub rekreacyjnych o długości kadłuba do 24 m podlega
zatwierdzeniu, w drodze decyzji administracyjnej, przez zarząd polskiego
związku sportowego, o którym mowa w art. 23 § 3.

§ 3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej
określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania w sprawach nadawania i
zatwierdzenia nazwy statku, uwzględniając konieczność jego indywidualizacji.

§ 4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej
może określić, w drodze rozporządzenia, inny niż wskazany w § 1 sposób
oznaczania niektórych statków. mając na względzie ich rodzaj, przeznaczenie i
rodzaj żeglugi.

Art. 13. § 1. Statek niestanowiący polskiej własności może uzyskać
polską przynależność na czas oznaczony, jeżeli wnioskodawca łącznie spełni
następujące wymogi:

1) jest osobą prawną mającą w Rzeczypospolitej Polskiej
siedzibę lub oddział bądź jest osobą fizyczną zamieszkałą w Rzeczypospolitej
Polskiej lub mającą w Rzeczypospolitej Polskiej oddział,

2) przedstawi umowę najmu lub dzierżawy statku bądź inną
umowę, na podstawie której będzie mógł uprawiać żeglugę statkiem we własnym
imieniu,

3) zobowiąże się, że będzie prowadził działalność
armatorską w Rzeczypospolitej Polskiej,

4) złoży urzędowo poświadczony odpis lub wyciąg ze
stałego rejestru statków, zawierający opis statku, oznaczenie właściciela oraz
inne dane z tego rejestru, a w szczególności wpisane prawa zastawu i
ograniczenia w rozporządzaniu statkiem,

5) przedstawi pisemną zgodę właściwych organów państwa
stałego rejestru statków, właściciela statku i wszystkich wierzycieli hipotecznych
na nadanie statkowi polskiej przynależności oraz zapewnienie właściwych organów
państwa stałego rejestru statku, że w czasie trwania polskiej przynależności
statek nie będzie uprawniony do podnoszenia bandery tego państwa,

6) wskaże port macierzysty statku w Rzeczypospolitej
Polskiej.

§ 2. Statek niestanowiący polskiej własności uzyskuje
czasową polską przynależność przez wpis do rejestru okrętowego, na podstawie
postanowienia izby morskiej stwierdzającego okres przynależności.

Art. 14. Armator prowadzący w Rzeczypospolitej Polskiej działalność za
pośrednictwem oddziału podlega, w zakresie spraw związanych z uprawianiem
żeglugi statkiem, który uzyskał czasową polską przynależność, polskiemu prawu i
jurysdykcji sądów polskich w takim zakresie, w jakim podlega im osoba mająca w
Rzeczypospolitej Polskiej siedzibę lub miejsce zamieszkania.

Art. 15. Armator, którego statek uzyskał czasową polską przynależność,
jest obowiązany obsadzić statek załogą zgodnie z polskimi przepisami i poddać
statek polskim przepisom, w szczególności w zakresie: pomiaru, bezpieczeństwa
morskiego, dokumentów statku i ochrony środowiska.

Art. 16. Nazwa statku, który uzyskał czasową polską przynależność, może
być zmieniona tylko za zgodą właściwych władz państwa stałego rejestru statku
oraz jego właściciela i wierzycieli hipotecznych.

Art. 17. § 1. Statek niestanowiący polskiej własności traci uzyskaną
czasową polską przynależność, jeżeli:

1) przestanie być spełniany którykolwiek z wymogów
wymienionych w art. 13 § 1,

2) upłynie okres, na jaki uzyskał przynależność, i okres
ten nie zostanie przedłużony,

3) wniesie o to armator statku,

4) armator statku nie przestrzega przepisów niniejszego
działu,

5) zostanie wydana decyzja w trybie art. 18.

§ 2. Utrata przez statek czasowej polskiej
przynależności następuje z dniem wykreślenia statku z polskiego rejestru
okrętowego, na podstawie postanowienia izby morskiej.

Art. 18. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać
decyzję o utracie czasowej polskiej przynależności statku, jeżeli wymaga tego
interes państwa, a w szczególności interes polskiej gospodarki morskiej. Z tych
samych względów minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać
decyzję sprzeciwiającą się uzyskaniu przez statek czasowej polskiej
przynależności.

Art. 19. § 1. Polska przynależność statku stanowiącego polską własność
może być zawieszona na wniosek właściciela.

§ 2. Właściciel statku wskazuje we wniosku okres
zawieszenia, rejestr, do którego statek będzie wpisany, oraz przedstawia
pisemną zgodę wierzycieli hipotecznych na zawieszenie polskiej przynależności
statku.

§ 3. Postanowienie o zawieszeniu wydaje izba morska,
ustalając okres zawieszenia.

§ 4. Wpis stwierdzający zawieszenie staje się
skuteczny z dniem zawiadomienia izby morskiej przez właściciela statku o
uzyskaniu przez statek obcej przynależności.

§ 5. W okresie zawieszenia polskiej przynależności
statek nie może podnosić polskiej bandery.

Art. 20. Nazwa statku stanowiącego polską własność, którego polska
przynależność została zawieszona, nie może być zmieniona w okresie zawieszenia
bez zgody jego właściciela i wierzycieli hipotecznych. Portem macierzystym takiego
statku powinien być port państwa czasowej przynależności statku.

Art. 21. § 1. Zawieszenie polskiej przynależności statku stanowiącego
polską własność ustaje po upływie okresu zawieszenia lub, na wniosek
właściciela, przed upływem tego okresu albo na skutek utraty przez statek
czasowej przynależności obcego państwa, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej
może, ze względów określonych w art. 18, wydać decyzję o ustaniu zawieszenia
polskiej przynależności statku lub sprzeciwiającą się zawieszeniu.

§ 3. Ustanie zawieszenia polskiej przynależności
statku stanowiącego polską własność następuje z dniem wykreślenia w stałym
rejestrze okrętowym wpisu o zawieszeniu, na podstawie postanowienia izby
morskiej.

Art. 22. Ilekroć w przepisach niniejszego działu mówi się o stałym
rejestrze statku, rozumie się przez to rejestr prowadzony w państwie, do
którego przynależność została zawieszona, w którym wpisany jest właściciel
statku oraz prawa zastawu i ograniczenia w rozporządzaniu statkiem.

DZIAŁ II

Rejestr okrętowy

Art. 23.§ 1. Statek stanowiący polską własność podlega obowiązkowi
wpisu do polskiego rejestru okrętowego prowadzonego przez izbę morską właściwą
dla portu macierzystego statku, z zastrzeżeniem § 2 i 3.

§ 2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej
określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje statków stanowiących polską własność
niepodlegających obowiązkowi wpisu do rejestru okrętowego. Zwolnienie nie może
dotyczyć statków uprawiających żeglugę poza terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.

§ 3. Statek morski stanowiący polską własność,
używany wyłącznie do celów sportowych lub rekreacyjnych, o długości kadłuba do
24 m, podlega obowiązkowi wpisu do polskiego rejestru jachtów prowadzonego
przez polski związek sportowy, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 29 lipca
2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298).

§ 4. Statek, który nie podlega obowiązkowi wpisu do
rejestru okrętowego, a także statek w budowie, może być wpisany do rejestru
okrętowego na wniosek właściciela.

§ 5. Statek, o którym mowa w art. 73, wpisuje się do
rejestru okrętowego na wniosek właściciela lub wszystkich współwłaścicieli.

§ 6. Statek budowany w Rzeczypospolitej Polskiej może
być wpisany do rejestru okrętowego, jeżeli położona została jego stępka lub
wykonana została równorzędna praca konstrukcyjna w miejscu wodowania. Dotyczy
to również statku w budowie niestanowiącego polskiej własności. Rejestr
okrętowy statku w budowie prowadzi izba morska właściwa dla miejsca budowy
statku.

Art. 24. § 1. Statek niestanowiący polskiej własności ani nieuważany za
stanowiący polską własność wpisuje się do rejestru okrętowego na wniosek
armatora, po spełnieniu wymagań określonych w art. 13 § 1, z zastrzeżeniem § 2.

 § 2. Do rejestrów, o których mowa w art. 23, może być

wpisany statek będący własnością obywatela państwa członkowskiego Unii
Europejskiej lub osoby prawnej mającej siedzibę w państwie członkowskim Unii
Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 73a.

§ 3. Rejestr okrętowy statków, o których mowa w § 1,
prowadzi izba morska właściwa dla portu polskiego wskazanego przez armatora
jako port macierzysty statku.

Art. 25. Rejestr okrętowy składa się z ksiąg rejestrowych prowadzonych
odrębnie dla statków:

1) stanowiących polską własność i uważanych za stanowiące
polską własność (rejestr stały),

2) które uzyskały czasową polską przynależność (rejestr
tymczasowy),

3) w budowie (rejestr statków w budowie).

Art. 26. § 1. Za czynności rejestrowe, o których mowa w art. 23 § 1,
pobiera się opłaty rejestrowe, które stanowią dochód budżetu państwa, natomiast
opłaty za czynności, o których mowa w art. 23 § 3, stanowią dochód właściwego
polskiego związku sportowego prowadzącego rejestr jachtów.

§ 2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej
określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb prowadzenia polskiego rejestru
jachtów, wzór dokumentu rejestracyjnego i wysokość opłat rejestrowych, z
uwzględnieniem odpowiednio przepisów art. 29 ustawy i zasady proporcjonalności
opłat.

Art. 27. § 1. Statek wpisany do rejestru stałego za granicą może być
wpisany do rejestru stałego w Rzeczypospolitej Polskiej dopiero po wykreśleniu
z rejestru zagranicznego.

§ 2. Statek wpisany do rejestru stałego za granicą
może być wpisany do rejestru tymczasowego w Rzeczypospolitej Polskiej dopiero
po zawieszeniu jego dotychczasowej przynależności.

§ 3. Wpis do rejestru zagranicznego statku
stanowiącego polską własność lub statku uważanego za stanowiący polską własność
nie wywołuje skutków prawnych przed wykreśleniem tego statku z polskiego
rejestru okrętowego.

§ 4. Czasowe nadanie statkowi, o którym mowa w § 3,
obcej przynależności nie wywołuje skutków prawnych przed dokonaniem w polskim
rejestrze okrętowym wpisu zawieszającego polską przynależność.

Art. 28. Rejestry, o których mowa w art. 23 i 39 § 1, są jawne. Osoby
zainteresowane mogą żądać poświadczonych wyciągów i odpisów z rejestrów.

Art. 29. § 1. W rejestrze stałym wpisuje się:

1) kolejny numer rejestrowy statku i datę dokonania
wpisu,

2) nazwę lub oznaczenie identyfikacyjne i numer
identyfikacyjny nadany przez międzynarodową organizację morską, międzynarodowy
sygnał wywoławczy oraz rodzaj i przeznaczenie statku,

3) poprzednią nazwę lub oznaczenie identyfikacyjne oraz
dane dotyczące poprzedniego rejestru i datę wykreślenia z tego rejestru,

4) nazwę portu macierzystego statku,

5) rok, miejsce budowy i nazwę stoczni, jeżeli dane te są
znane, oraz określenie głównego materiału kadłuba statku i rodzaju napędu
statku,

6) wymiary główne (rejestrowe) oraz pojemność statku,

7) oznaczenie i adres właściciela lub wszystkich
współwłaścicieli statku z określeniem ich udziałów we współwłasności oraz
podstawę nabycia własności statku,

8) oznaczenie i adres armatora statku,

9) hipotekę morską i ograniczenia w rozporządzaniu
statkiem,

10) stwierdzenie przez izbę morską polskiej
przynależności statku,

11) stwierdzenie przez izbę morską zawieszenia polskiej
przynależności statku,

12) podstawę i datę wykreślenia statku z rejestru.

§ 2. W rejestrze tymczasowym, oprócz danych
wymienionych w § 1 pkt 1–8, 10 i 12, wpisuje się:

1) poprzednią przynależność statku i datę jej
zawieszenia,

2) okres, na jaki statek uzyskał polską przynależność,

3) oznaczenie i adres przedstawiciela armatora w
Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli taki został ustanowiony.

§ 3. W rejestrze statków w budowie wpisuje się:

1) kolejny numer rejestrowy statku w budowie i datę
dokonania wpisu,

2) oznaczenie identyfikacyjne statku w budowie,

3) nazwę stoczni budującej statek,

4) oznaczenie i adres właściciela statku w budowie,

5) oznaczenie umowy o budowę statku,

6) hipotekę morską.

§ 4. Każda zmiana danych w rejestrze okrętowym
podlega wpisowi.

Art. 30. § 1. Wpis do rejestru okrętowego następuje na podstawie
zgłoszenia zainteresowanych, chyba że prawo przewiduje wpis na wniosek albo z
urzędu.

§ 2. Do zgłoszenia zmian podlegających wpisowi w
stosunku do statków stanowiących polską własność i statków uważanych za
stanowiące polską własność, wpisanych do rejestru okrętowego, obowiązany jest
właściciel statku.

Art. 31. § 1. Wykreśla się z rejestru okrętowego statek, który:

1) zatonął lub uległ zniszczeniu,

2) zaginął,

3) utracił polską przynależność,

4) utracił charakter statku morskiego.

§ 2. W przypadkach określonych w § 1 wykreślenie
statku z rejestru okrętowego wymaga zgody wierzyciela hipotecznego wyrażonej na
piśmie.

§ 3. Wykreśla się z rejestru statków w budowie statek,
który:

1) uległ zniszczeniu w trakcie budowy albo którego budowa
została zaniechana,

2) został wpisany do rejestru stałego w Rzeczypospolitej
Polskiej lub za granicą.

§ 4. W przypadkach określonych w § 3 wykreślenie
wymaga zgody wierzyciela wyrażonej na piśmie, chyba że statek w budowie został
wpisany do rejestru stałego w Rzeczypospolitej Polskiej, a ciążąca na nim
hipoteka morska została wpisana do tego rejestru z urzędu.

Art. 32. Statek uważa się za zaginiony, jeżeli w ciągu liczonego
podwójnie okresu niezbędnego w normalnych warunkach do przejścia do portu
przeznaczenia z miejsca, z którego nadeszła ostatnia wiadomość o statku, nie
zawinął on do tego portu ani nie nadeszła żadna kolejna wiadomość o statku.
Okres wymagany do uznania statku za zaginiony nie może być krótszy niż miesiąc
ani dłuższy niż 3 miesiące, licząc od dnia nadejścia ostatniej wiadomości o
statku, a jeżeli brak wiadomości o statku pozostaje w związku z działaniami
wojennymi – krótszy niż 6 miesięcy.

Art. 33. § 1. Zgłoszenie do rejestru okrętowego powinno być dokonane w
ciągu 6 tygodni od dnia, w którym obowiązany do zgłoszenia dowiedział się o
okoliczności podlegającej wpisowi do rejestru.

§ 2. W razie niezgłoszenia statku lub okoliczności
podlegających wpisowi do rejestru okrętowego izba morska może, w drodze
postanowienia, nałożyć na obowiązanego do zgłoszenia karę grzywny w wysokości
od 500 do 10 000 PLN w celu spowodowania zgłoszenia. Grzywny nieuiszczone mogą
być umorzone w całości lub części w przypadku dokonania zgłoszenia przez
obowiązanego.

§ 2a. Na postanowienie o nałożeniu kary grzywny, o
której mowa w § 2, przysługuje zażalenie.

§ 3. Jeżeli obowiązany nie dokona zgłoszenia pomimo
wezwania, izba morska może, po przeprowadzeniu dochodzenia, dokonać wpisu z
urzędu, zaznaczając to w osnowie wpisu.

Art. 34. Izba morska bada, czy:

1) zgłoszenie lub wniosek i dołączone do nich dokumenty
odpowiadają pod względem treści i formy obowiązującym przepisom prawa,

2) zgłoszone dane są zgodne z rzeczywistością, jeżeli ma
w tym względzie uzasadnione wątpliwości.

Art. 35. § 1. Okoliczność będąca przedmiotem wpisu do rejestru
okrętowego jest skuteczna wobec osób trzecich. Okoliczność taka, mimo braku
wpisu do rejestru okrętowego, jest skuteczna wobec osób trzecich, gdy o niej
wiedziały.

§ 2. Do oceny skutków wpisu do rejestru okrętowego
stosuje się odpowiednio przepisy o prawach jawnych z księgi wieczystej.

Art. 36. § 1. Po wpisaniu do rejestru okrętowego statek otrzymuje
certyfikat okrętowy, a statek w budowie – certyfikat statku w budowie.

§ 2. Certyfikat okrętowy stanowi dowód polskiej
przynależności statku.

§ 3. Statkowi nabytemu za granicą polski urząd
konsularny może wydać tymczasowe świadectwo polskiej przynależności statku
(świadectwo o banderze) ważne na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. O wydaniu
świadectwa polski urząd konsularny zawiadamia właściwą izbę morską.

Art. 37. § 1. W razie wydania certyfikatu okrętowego statkowi, który
uzyskał czasową polską przynależność, dokument wydany takiemu statkowi przez
organ prowadzący jego rejestr stały powinien zostać temu organowi zwrócony. O
zwrocie dokumentu armator statku zawiadamia izbę morską w terminie 30 dni,
licząc od dnia otrzymania certyfikatu okrętowego.

§ 2. W razie zawieszenia przez izbę morską polskiej
przynależności statku stanowiącego polską własność lub uważanego za stanowiący
polską własność właściciel statku obowiązany jest zwrócić izbie morskiej
certyfikat okrętowy w terminie 30 dni, licząc od dnia wydania statkowi
odpowiedniego dokumentu przez zagraniczny organ rejestrowy. W razie
niezwrócenia certyfikatu okrętowego stosuje się art. 33 § 2 i § 2a.

§ 3. Izba morska zawiadamia właściwe władze państwa
rejestru stałego o ustaniu czasowej polskiej przynależności statku.

Art. 38. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w
drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia rejestru okrętowego i tryb
postępowania rejestrowego, wzory ksiąg rejestrowych, wzór certyfikatu
okrętowego, certyfikatu statku w budowie i świadectwa o banderze, tryb ich
wydawania oraz wysokość opłat rejestrowych, mając na uwadze przeznaczenie
rejestru okrętowego.

Art. 39. § 1. Statek stanowiący polską własność, który nie podlega
obowiązkowi wpisu do rejestru okrętowego lub polskiego rejestru jachtów i nie
został wpisany do któregokolwiek z tych rejestrów, rejestruje się w urzędzie
morskim właściwym dla swojego portu macierzystego. Obowiązek ten nie dotyczy
statków używanych do celów sportowych lub rekreacyjnych, o długości do 5 m,
nieuprawiających żeglugi międzynarodowej.

§ 2. Dokument rejestracyjny wydany przez urząd morski
stanowi dowód polskiej przynależności statku niewpisanego do rejestru
okrętowego.

§ 3. Za wydanie dokumentu rejestracyjnego urząd
morski pobiera opłatę. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.

§ 4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej
określi, w drodze rozporządzenia, sposób rejestracji statków morskich, o
których mowa w § 1, tryb postępowania rejestrowego, wzór dokumentu
rejestracyjnego oraz tryb ustalania i wysokość opłat rejestrowych, mając na
uwadze pojemność i przeznaczenie statku.

DZIAŁ III

Pomiar statku

Art. 40.§ 1. Pomiar statku polega na ustaleniu jego pojemności brutto
i netto oraz wymiarów głównych (rejestrowych).

§ 2. Pomiaru statku dokonuje organ pomiarowy, wydając
na jego podstawie świadectwo pomiarowe.

Art. 41. § 1. Do pomiaru statków stosuje się postanowienia
Międzynarodowej konwencji o pomierzaniu pojemności statków, sporządzonej w
Londynie dnia 23 czerwca 1969 r. (Dz. U. z 1983 r. Nr 56, poz. 247), zwanej
dalej „Konwencją o pomierzaniu”, wraz ze zmianami obowiązującymi od daty ich
wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, podanymi do publicznej
wiadomości we właściwy sposób, oraz przepisy niniejszego działu.

 § 2. Międzynarodowym świadectwem pomiarowym, w

rozumieniu przepisów Kodeksu morskiego, jest świadectwo pomiarowe wydane na
podstawie Konwencji o pomierzaniu bądź innej umowy międzynarodowej w tym
zakresie, której stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Art. 42. § 1. Obowiązkowemu pomiarowi podlega statek o polskiej
przynależności.

§ 2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej
może zwolnić, w drodze rozporządzenia, niektóre rodzaje statków o polskiej
przynależności z obowiązkowego pomiaru. Nie dotyczy to statków uprawiających
żeglugę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3. Statek o obcej przynależności zawijający do
portu polskiego, nieposiadający świadectwa pomiarowego, o którym mowa w art. 41
§ 2, może być, na mocy decyzji dyrektora właściwego urzędu morskiego, poddany
pomiarowi.

Art. 43. § 1. Każdy statek może być poddany pomiarowi na wniosek
właściciela, armatora lub kapitana.

§ 2. Wpis do rejestru okrętowego danych o pojemności
i wymiarach rejestrowych statku następuje wyłącznie na podstawie świadectwa
pomiarowego wydanego przez polski organ pomiarowy bądź świadectwa pomiarowego,
o którym mowa w art. 41 § 2.

Art. 44. § 1. Świadectwo pomiarowe wydawane jest bez określenia terminu
jego ważności, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

§ 2. Świadectwo pomiarowe traci ważność, jeżeli
statek, któremu zostało wydane:

1) zostanie tak zmieniony, że nie odpowiada danym
zawartym w świadectwie w zakresie pojemności i wymiarów rejestrowych,

2) zatonie lub ulegnie zniszczeniu, zaginie bądź utraci
charakter statku morskiego,

3) zmieni przynależność, z zastrzeżeniem wyjątków
przewidzianych w umowach międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest
stroną.

Art. 45. Statek podlegający obowiązkowemu pomiarowi może być, w celu
kontroli, poddany ponownemu pomiarowi.

Art. 46. § 1. Kontrola statku zawijającego do portu polskiego pod
banderą państwa będącego stroną Konwencji o pomierzaniu lub innej umowy
międzynarodowej o wzajemnym uznawaniu dokumentów pomiarowych, której stroną
jest Rzeczpospolita Polska, ogranicza się do sprawdzenia:

1) czy statek posiada ważne świadectwo pomiarowe
odpowiadające postanowieniom umowy międzynarodowej, na podstawie której zostało
wydane,

2) czy zasadnicza charakterystyka statku odpowiada danym
zawartym w tym świadectwie.

§ 2. Kontrola, o której mowa w § 1, nie może
powodować przetrzymania statku.

Art. 47. § 1. Za pomiar statku pobiera się opłaty pomiarowe.

§ 2. Nie pobiera się opłat pomiarowych za pomiar
kontrolny, jeżeli wynik pomiaru okaże się zgodny z danymi zawartymi w
świadectwie pomiarowym.

Art. 48. § 1. Organami pomiarowymi są dyrektorzy urzędów morskich.

§ 2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej
może, w drodze rozporządzenia, powierzyć zadania organu pomiarowego instytucji
klasyfikacyjnej, uwzględniając specyfikę i charakter zadań realizowanych przez
tę instytucję.

Art. 49. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w
drodze rozporządzenia:

1) zakres działania organu pomiarowego,

2) sposób pomierzania, w tym także statków, do których
nie stosuje się postanowień Konwencji o pomierzaniu,

3) tryb postępowania pomiarowego i kontrolnego,

4) wzory świadectw pomiarowych oraz wysokość opłat
pomiarowych,

uwzględniając zasady praktyki
międzynarodowej w tym zakresie.

DZIAŁ IV

Dokumenty statku

Art. 50. § 1. Statek o polskiej przynależności obowiązany jest
prowadzić dzienniki i posiadać dokumenty prawem przewidziane.

§ 2. Dokumenty, o których mowa w § 1, wymagane dla statku
uprawiającego żeglugę międzynarodową powinny zawierać oznaczenia także w języku
angielskim.

Art. 51. § 1. Wszystkie dokumenty wymagane dla statku powinny być
przechowywane na statku i okazywane na żądanie upoważnionych władz.

§ 2. Za kompletność i aktualność dokumentów oraz
prawidłowość wpisów w dziennikach odpowiada kapitan.

Art. 52. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, określi, w
drodze rozporządzenia, rodzaje, wzory i sposób prowadzenia dzienników oraz
innych dokumentów statku, uwzględniając rodzaje statków i dokumentów
znajdujących się na tych statkach, a także określi sposób przechowywania tych
dokumentów.

Tytuł III – Kapitan statku (art. 53-72)